Tuesday, August 20, 2024

იორდანე

 


ყალნი წავლენო,
მიედინება იორდანეც ძალიან მდორედ...
დარჩება ქვიშა და ის ქვიშა შენ ხარ, უფალო,
რომ მერე შენით ავიშენოთ სულის ტაძარი,
რომ მერე შენით დავიამოთ ყველა ტკივილი,
რომ მერე შენით დავიმშვენოთ გზა გასასვლელი,
გზა, რომლითაც ვბრუნდებით უკან.
მიდიან წყლები,
იორდანეც მიედინება,
ის იორდანე, ყველა წყლისგან რომ განასხვავე,
ყველაზე დიდი მდინარეა, დედა მდინარე,
მიედინება იორდანეც მდორე დინებით...
არადა, ახსოვს იორდანეს შენი ტერფები,
ახსოვს სიმდაბლე შენეული და თეთრი მტრედიც...
წყალნი წავლენო,
შენ კი ქვიშად დარჩი, უფალო,
შენი წყალობით და შემწეობით
სულის ტაძრებს ვიშენებთ ახლაც...
ო, იორდანე, რამოდენა სასწაულს იტევ,
ო, იორდანე, უფლის მდინარევ,
მაპატიე, თუკი მშურს შენი...
შენ გახსოვს, გახსოვს,
მე კი უნდა გავიხსენო, რომ დავბრუნდე უკან -
ძნელად სავალი გზით, ბილიკებით,
რომ მივიდე და შევევედრო ნათელღებულ მაცხოვარს კრძალვით:
ამაგებინე ჩემი სულის ტაძარი, ღმერთო...
წყალნი წავლენო,
იორდანე სულ სხვა წყალია,
დედა მდინარე, უფალი რომ დაიმახსოვრა...


/ნინიკო მშვიდობაძე/

No comments:

Post a Comment

ერთგულება

თენდება ნინოობა, მე შენთან მოვდივარ, და მომაქვს თვალები - ერთგულნი საოცრად, ჩემს ქვემოთ მიწაა ტკივილისოდენა, ჩემს ზემოთ მარტოდენ ცისფერი ცა ...